wijnkeuringlagelanden

Heel Holland maakt wijn

Wijnkeuring Lage Landen

Begin dit jaar zat Job in de jury van het Loire wijnconcours en kwam gedesillusioneerd terug. Met ‘gezond’ cynisme stortte hij zich deze week op een 40-tal Nederlandse wijnen en heeft zijn geloof hervonden.

 

Wijnkeuring Nederlandse wijnen

Eerlijk is eerlijk, ik heb niets met Nederlandse wijn. In het verleden meermaals teleurgesteld geweest, maar na alle lofzang de laatste jaren (en ik moet eerlijk zeggen, recent geproefd leuk glas mousserende riesling van de Apostelhoeve) dacht ik, ik ga er voor! Lars Daniëls MV had mij uitgenodigd deel uit te maken van de jury van de wijnkeuring van de Lage Landen (dus ook België) en ik vind dat als je ergens over oordeelt je dat oordeel ook ergens op moet baseren, niet lukraak iets roepen op basis van onderbuikgevoelens.

 

Objectief

Nu hoop je natuurlijk dat ik ga vertellen wat ik van de Nederlandse wijnen vond en welke er het beste en het minste waren, maar daar laat ik me nog even niet over uit. Ik heb zelfs geen enkel idee. Dit stuk is om inzicht te geven over hoe de Nederlandse wijnkeuring in zijn gang gaat. Zondag zal de medaille uitslag bekend worden en écht waar: ik heb geen enkel idee wat het gaat worden. Dat is een van de redenen waarom ik dit keer een stuk enthousiaster was over de organisatie dan eerder dit jaar in de Loire. Iedereen heeft zijn best gedaan om alles zo objectief mogelijk te beoordelen en niemand weet wat hij/zij geproefd heeft.

 

Jury

Om te beginnen kreeg ik ruim tevoren het proefformulier opgestuurd met tekst en uitleg. Ik wist dus wat ik moest verwachten, hoe er geproefd ging worden etc etc. Ook was over het algemeen gekozen voor een ruime jury met leden die ervaring hebben in de wijnwereld. Schrijfster Magda van der Rijst bijvoorbeeld, wijndocent en oenoloog Gerard Horstink, voorzitter van het Gilde van Sommeliers Edwin Raben, Master of Wine Cees van Casterenen zo waren er meerdere gediplomeerde juryleden. Er was een goede spreiding van mannen en vrouwen, het enige dat opviel was dat ik de jongste was en er weinig mensen onder de 50 jaar (en dan ben ik voorzichtig) te bespeuren waren.

 

Wijnkeuring

 

Proefformulier

Op de dag zelf werd goed op tijd van start gegaan om 10 uur ‘s ochtends in een nette zaal in Maarn. Er werd duidelijk uitgelegd wat de bedoeling was, hoe de dag zou verlopen en hoe er geproefd zou worden. Ok, de naambordjes waren een beetje amateuristisch in elkaar geflanst, maar daar kun je een heel concours niet op afrekenen. Dus, hoe gaat zoiets nou? Allereerst is er een proefformulier waar je op verschillende onderdelen kan aankruisen hoeveel punten de voorgezette wijn krijgt. Verschillende aspecten van zowel kleur, geur en smaak krijgen punten en ook de wijn in zijn algemeenheid met balans wordt beoordeeld. In tegenstelling tot de Loire ging hier het grootste aantal punten naar kwaliteit en balans, voor mij de belangrijkste aspecten van een wijn. Vervolgens is er een lijst met nummers. Elke wijn wordt blind ingeschonken en heeft een nummer. Je hebt dus geen idee wat je proeft. Er is door de organisatie wel een sortering op druivenras en suikergehalte gemaakt gelukkig, zodat je niet strakdroog na heftig zoet te proeven krijgt.

 

De puntentelling

De jury bestaat uit een grote groep ervaren mensen en is opgedeeld in twee kleinere jury’s die elk nog steeds uit meerdere mensen bestaan. In mijn geval een jury van 8 personen waarvan 1 voorzitter. De wijn wordt eerst aan de voorzitter geschonken om te zien of de wijn zuiver is. Bij twijfel wordt de wijn aan Lars geschonken en indien nodig gaat er een tweede fles open. Dit is een aantal keer gebeurd. Bij goedkeuring krijgen alle anderen de wijn te proeven en overal wordt duidelijk aangegeven welk nummer de wijn heeft zodat niemand in verwarring is. Aan de hand van de punten die je voor jezelf optelt kom je tot een score. Alle scores worden geregistreerd en daaruit wordt een gemiddelde getrokken. Wijkt iemand meer dan 5 punten van het gemiddelde af, dan wordt die score niet meegenomen. Een goede manier om de uiteindelijke score niet uit balans te trekken. Doordat er vele mensen in de jury zitten kan er ook geen vorm van groepsdenken plaatsvinden. Op momenten dat iemand een uiteindelijke score in twijfel wil trekken zijn er weer anderen die dat ontkrachten, zodat het systeem open, eerlijk en transparant blijft. De (gelukkig vrijwel niet aanwezige) minder capabele juryleden worden op deze manier ook door de sterkeren gecompenseerd. Dat was in de Loire nog wel anders waar een student die alleen maar zoete witte wijn dronk 25% van de jury uitmaakte. Het kan zo kan het ook niet gebeuren dat iemand een ander beïnvloedt om zijn score bij te stellen. Slechts bij extreme verschillen wordt een wijn nogmaals besproken en worden aspecten toegelicht door voor en tegenstanders. Zo is het een keer gebeurd dat een wijn net wel of net geen bronzen medaille kreeg.

 

Medaille

Dan komen we op het medaille aspect. Een bronzen medaille staat gelijk aan 80 punten. Dat lijkt misschien veel, maar als je naar de wereldpers kijkt is 80 punten nog steeds niet noemenswaardig. Heb je minder dan 85 punten bij Parker oid dan zal niemand daarmee te koop lopen. Zilver is 82-85 en goud vanaf 86 punten. Een gouden medaille geeft dus aan dat de wijn echt een rol van betekenis heeft. Vanaf 92 punten is het goud met onderscheiding, maar zo ver zijn we in Nederland (en België) nog lang niet. 75 tot 80 punten is een keurzegel. Heeft een wijn geen zegel gekregen, laat deze dan alsjeblieft lekker liggen in het schap, niemand wordt er blij van. Er wordt vroeg begonnen met proeven en er is een nette pauze. Het aantal wijnen ligt tussen de 40 en 50 wat geen overdaad aan smaak betekent. Belangrijk ook is dat er ruim de tijd voor de wijnen wordt genomen, niet even kort in een minuut een wijn proeven en door, maar voldoende tijd tot iedereen aandachtig een wijn heeft kunnen proeven en beoordelen.

Last but not least: er is een mogelijkheid tot terugkoppeling. Als er een aspect van de wijn heel positief of negatief is kun je dat op je proefformulier zetten als terugkoppeling naar de wijngaardenier. Er zijn mensen die heel hard hebben gewerkt op hun wijn en die verdienen het dat hun wijn met alle respect en aandacht wordt geproefd en dat ze ook horen wat er mis mee is indien deze niet bevalt.

Het kan altijd beter, maar het is bewonderenswaardig dat de organisatie in een land waar wijn nog steeds niet van echt interessant niveau beter is dan in een gebied waar men al generaties lang wijnen maakt.

Job Seuren

✓ Derde op het NK Sommeliers 2015
✓ Schrijver en columnist bij Perswijn en Winelife
✓ Na Restaurant Solo* en de Librije***, nu in A'dam bij de Klepel